Pages

Follow by Email

Total Pageviews

Monday, August 25, 2014

अम्रित

तद एकम नावाची संस्था गुरुजी नौशीर इंजिनिअर यांनी स्थापन केली असून त्यांच्याच विचार प्रणालीतून साकारलेले ई-ब्लॉग्स आता आपल्या हातात मूर्त स्वरूपात पडणार आहेत.
मृत्युंजय योगी गुरु महावतार बाबाजी यांची शिकवण गुरुजींच्या लेखणीतून आपल्यापर्यंत पोहोचतेय ती
अम्रित ह्या पुस्तकाद्वारे.

आजाराकडून संतुलित स्वास्थ्याकडे, प्रश्नांकडून उत्तरांकडे व अज्ञानाकडून साक्षात्काराकडे नेणारा अध्यात्माचा मार्ग साधा सरळ नि सोप्प्या शब्दात सांगण्याचं काम गुरुजींनी अत्यंत कसोशीने ह्यात साधलं आहे.

रोजच्या शहरी आयुष्यात आधुनिक माणसाला पडलेले प्रश्न, मग ते व्यावहारिक असुदेत वा प्रापंचिक, अध्यात्मिक, धार्मिक किंवा भावनिक ; सर्व कोड्यांची उकलच जणू ह्या पुस्तकाच्या पानांमध्ये आपल्याला सापडते.

हे पुस्तक वाचतांना, जन्म मृत्यू ह्या चक्रामध्ये व भौतिक व्यापांमध्ये अध्यात्मिक जडणघडण किती महत्वाची आहे हे आपल्याला पटतं. शब्द वचन, आचरण व वैचारिक शृंखला ह्यांना नित्य साधनेने वळण लावता येतं ज्यामुळे शरीर मन व आत्मा ह्यातला अत्यंत तलम असा समतोल साधला जाऊन जगण्यातला खरा आनंद आपल्याला मिळू शकतो अशी शिकवण हे पुस्तक देतं.

दैनंदिनी प्रपंचातली उदाहरणं देऊन, त्याला खमंग भाषाशैलीची फोडणी व त्याला विनोदी बाजाची किनार ह्यामुळे दर पानागणिक हे पुस्तक खिळवून ठेवतं.

एक प्रथितयश C.A. माणूस जो प्रपंचाकडून परमार्थाकडे खेचला जातो व पाच वर्षात तीन योगी पुरुषांना भेटून त्याचा स्वतःकडे आंतरिक प्रवास सुरु होतो व मनुष्याच्या जडणघडणीच्या सर्व गुढत्वाची उकल होऊन गुरुकृपेने गुरुपदाकडे पोहोचतो, हा प्रवास तितकाच अद्भुत व वाचनीय आहे.

गुरुजी नौशीर ह्यांच्या ऑनलाईन ब्लॉग्सची लोकप्रियता वाढायला लागली तशी त्यांच्या अनुयायांनी व शिष्यांनी त्यांचे पुस्तकात रुपांतर व्हावे हा घोषा लावला. शेवटी अनेकांच्या प्रयत्नांना यश येऊन गुरुजींच्याच आशिर्वादाने व महावतार बाबाजींच्या कृपेने १२ जुलै २०१४ रोजी गुरुजींच्या ध्यानमंदिर परिसरात गुरुपौर्णिमेच औचित्य साधून ह्या पुस्तकाचं पुण्यात प्रकाशन झालं.

सध्या जरी खासगी अभिसरणासाठी ह्या पुस्तकाची विक्री होत असली तरी लवकरच मोठ्या प्रमाणात ह्याचा प्रचार व प्रसार व्हावा ह्याकरता तद एकम प्रकाशकांच्या शोधात आहे.

Tuesday, July 1, 2014

लुडबुड...


मनात इच्छा आली कि तिच्याशी मी नाही लढणार
त्याचा काहीच उपयोग नाही कारण
माझ्यामधल्या कशाशीही मी लढले तर मी स्वतःशीच झुंज दिल्यासारखी होईल
माझ व्यक्तिमत्व ह्याने दुभंगू शकेल
समाजानी फार लहानपणापासून आपल्यावर दुभंगण्याचे संस्कार केले
सगळ्याशी युद्ध करायला शिकवल
हे वाईट आहे…हे करू नकोस…
लोक काय म्हणतील असा वागू नकोस…
परिणाम काय होतील… विचार कर…
इच्छेशी लढा न देता बराच काही घडू शकत…
मला प्रेम ह्या भावनेशीच मैत्री करायची आहे
कारण त्याचा फक्त असण दिसण बोलणं ह्यापलीकडे माझ त्याच्यावरच प्रेम शाश्वत आहे
तो भेटला तर उत्तम नाही भेटला तरी उत्तम
बोलला तर छान अबोल राहिला तरी छान
त्याने जवळ नाही घेतलं तर ठीक
पण जर त्याने मला खरच जर जवळ केलं तर साक्षात्काराच्या मार्गी एक पाउल पुढे टाकीन मी…
आणि तो हि…
परिपूर्ण प्रीती करण्याने मानसिक पोषण होत असतं
फार रुक्ष वाटल वाक्य तरीही त्यात तथ्य आहे
effortless love कारण खरच श्वास घेण्याइतक सहज नि सोप्प होऊन बसतं प्रेम करण
आणि तितकच नैसर्गिकहि
प्रेमात खोलवर गेल्यावर आणखीन आणखीन वाटा सापडतात
स्वतः भोवती AURA असावा तसा प्रेम करणारा माणूस दिसतो
स्वच्छ निर्मळ तेजस्वी
प्रेमाची विभागणी नात्यांमध्ये करण्याची गफलत समाजाने केली
मुलांवर वेगळ्या प्रकारच प्रेम आई वडीलांवर वेगळ्या प्रकारच
नवऱ्याबायकोत एका प्रकारच मैत्रीत एका प्रकारच
गुरुशिष्य प्रेम अजून वेगळ तर भाऊ बहिण आणखीनच वेगळ
देश प्रेम स्वप्रेम पशुप्रेम कुटुंबप्रेम
काय गरज आहे ह्या विभागणीची?
physiology - शरीर - संप्रेरक, रसायनं , शारीर प्रतिसाद ह्यातून उद्भवणार (sex )
psychology - मन - कलाकारांना भावणार भावनिक पातळीवर संवेदना जाणवणार (emotions )
being - आत्मा - चिरंतन निरपेक्ष अद्वैत प्रेम (spiritual union)
ह्या तीनही स्तरावर प्रेम असूच शकत
everything else is far below LOVE
प्रेम हीच प्रार्थना होऊन जाते…
प्रेम फक्त स्वप्न कविता ह्यापुरत मर्यादित न ठेवता सत्यात उतरवता आल तर निरामय आनंद अनुभूती मिळेल
it is never too late to experience LOVE all over again
खूप काही लिहावास वाटतंय पण विचार आणि लिखाण ह्याच्या वेगात फार अंतर आहे
माझी माझ्या प्रेमावरची श्रद्धा निस्सीम आहे
ह्या पृथ्वीवर नाही तरीही पलीकडच्या जगात कधी न कधीतरी ते मला सापडेल
कारण मी मला आणि माझ प्रेम हे वेगळ करूच शकत नाही
तो एक पूर्ण अनंत अनादी ध्वनी आहे
मी प्रेम केलं करणार करत राहणार



Monday, June 30, 2014

प्रेम---> मोक्ष


नदी वाहते आहे - तिला ढकलण्याची गरज नाही. ती  स्वत: हून वाहते आहे. आपण फक्त काठावर उभे राहून तिचा प्रवाह पाहू शकतो. आपल्यात पुरेस धाडस असेल तर फार फारतर आपण तिच्यात उडी मारून तिच्यासोबत वाहू शकतो. तिच्याशी लढण्यात, युद्ध करण्यात काहीच अर्थ नाही. ती आपल्याला स्वतः बरोबर नेउन समुद्रा  पर्यंत पोहोचवू  शकते…  नाहीतर तिच्या विरुद्ध पोह्ल्यास आपल काही खरा नसतं. तिच्या जलाशयावर तरंगणे ह्याशिवाय आयुष्यात तथ्य नाही आणि समर्पणातून अनंतात विलीन होण्याची कला ह्याच कृत्यातून सिद्ध होते ह्याशिवाय दुसर सत्य नाही… ह्यात सागर हा हि खरा नदी हि सुद्धा खरी… राहून राहून आपापल काय ते पारखून घ्यावं…

Face off




Contemporary way of living has made us think that all that we do or rather appear to be doing is for good of us society at large and our near n dear ones i.e. friends family and acquaintances... is it so? or is it our mask? to camouflage our insecurities? where there is mind over matter and heart over mind... in reality do we ever care or bother to speak out. it was just recently that I have begun to shed inhibition one at a time and also some conditioning. getting out of the cocoon of comfort and social makeup is difficult. But i don't want to wake up one day and realise that its already half past my life and i still haven't said a thing of what i need to say. i m going to speak my mind from now on and speak from heart. such things seldom hurt people. But diplomacy is banned for good and so is hypocrisy. if u ask me something i will speak in black and white. no shady business here. lets c how this works... if i m able to handle the clarity, also wud help me find people whom i would really like to be with... Need to unlearn goodness for good is not always true...

Monday, June 23, 2014

Confession...


i wanna pluck wild lavender in lush open fields
quench myself with morning dew
paint my fingertips with some hews from the dawn...
get drenched in mist from over a hilltop
rest my head over thy shoulders
as we count the million stars over us
while holding hands under the night sky
and await in your arms watching the heaven turn from gray to black to pink to crimson n blue...
and while that happens...
laugh until my stomach hurts and the eye sheds a tear of joy
and yes of all cry some more 
for the yes's and no's and nothing's and anything's and everything's 
Do all that someone does...
feelings...flames and chills...
the highs of sorrow and depths of happiness
your knowing's & my unknowing's
Then we change the game 
Take turns... lead and follow
hold n be held...
you look i tell
you talk i hear
you smile i rejoice
for the thing that i carry for you in my heart
has boundless spread in the reality of this lifetime
and that many times that life comes
to us...
I know that you know
Its human to show
but divine to understand without words...
I live every moment anticipating our realization 
and keep faith in the grand plan
That divinity has for the both of us
Its okay to show love and there is no one to fear
Silence is the language you speak 
i know but i cant fathom
if experience is what awaits us 
you have to let go and let be
And open up
I speak the language of words...

Thursday, June 5, 2014

सोबत



तुझ्या आठवांच्या मोहोरांनी बहरलेलं माझ्याकडे एक झाड आहे 
यंदाच्या पावसाळ्यात त्यातला बराचसा गुलमोहोर ऊष्ण धरेवर रंग शिंपडेल 
तरीही पुरून उरेल इतका फुललाय हा वृक्ष नि त्या खालचा लाल गालीचा 
आनंदअश्रूनी डबडबलेल्या डोळ्यांसारख आभाळ भरून आलय 
काळजाचा एक ठोका चुकतो काय नी पाण्याची बरसात होते काय 
असं हे ढगाळ सगळ कधीही बरसायला लागेल 
पहिल्या पावसात भिजून आपल्या गालिच्यावर हिरवी मखमल धरेल 
त्यावरून चालण्याचा उगाच तुझा हट्ट 
आणि मग घाबरत सावरत आपली पकड घट्ट  
भर उन्हात मृद्गंधाच्या झुळूकीप्रमाणे 
कुठल्याही क्षणी शांत स्तब्द वाटणारे तुझे डोळे 
जादूच काहीतरी फुलून आलय कुठूनतरी 
तुझ्या माझ्यात 
भूतकाळाच्या हिंदोळ्यावर शब्दांच्या गुंफणित 
झुलून आलाय काहीतरी 
आपल्या साम्राज्यात 
तुझ्या स्पर्शाची ऊब अजूनही भासतेय ह्या तळव्यावर 
तळवे जोडले कि ओंजळ  भरून वाहतेय त्या नदीच्या पाण्यानी 
ज्या काठावर आपण आपली सावली सोडून आलो 
चिंब भिजले तरी पावलांना थंडगार पाऊस बिलगत नाही आता 
एक थर हळदीचा घट्ट मिठी मारून बसलाय त्यांवर हट्टीपणाने 
आणि श्वासात अद्वितीय असा गाभाराच वसलाय आता 
डोळे मिटले कि त्यात ताल मिसळतो इंद्रयाणीचा 
नी अधे मधे तुझ्या माधुबोलांची गुंफण… काहीबाही गुणगुणारी स्वरनक्षी 
आपल्या कानातली वाजत असलेली गाणी… प्रवास ताल … निसर्ग वेड … 
बोलकी, अबोल, मुकी, स्पुट, हास्य, नेत्र, सानिध्य, सोबत… 
माझ्या भासत असलेल्या सगळ्याच आठवणी आता तुझ्या झाल्यात सख्या 
आवरूया , सावरूया , सारवूया कि?…  


Friday, May 16, 2014

निरभ्र


गोठलेल्या सागराचा कोंडलेला श्वास तू
स्वप्नांनी मंतरलेली काळीकभिन्न रात तू
जीवघेण्या एकांतातला अस्वस्थ निरंतर फास तू
ओंजळीत साठावलेला बॆकरारि त्रास तू
ठेच लागून चालतांना मीच का रे थांबले?
बेदरकारी स्वैर वागून दुखः तुझे का पांगले?
दान आयुष्याचे मागून कर्म करार संपला
चुकलेल्या वाटेवरती फासा परत पलटला
उमलले स्वयं चे स्वर्णचक्षु संथ श्वास सावरला
नासलेला डाव माझा पुन्हा नव्याने आवरला
आसवे आटवून कोळून कारुण्य ते
सलणार्या आठवणींचे विसर्जन डोहामधे
जुळवते नभ डोळ्यात साठवून परत उरातली बंधने
अधरावरील तुझ्या ओठातुन धुंद स्वरातील स्पंदने 
परत डाव मांडताना फिरून शब्द दाटले 
तुझे व्यक्तित्व पांघरून प्रेम सदोहर थाटले 
आता न भीती न चिंता न किंतु 
भार मनाचा संपला 
आधार हि न मागता 
क्षितिजावर बिंदू गवसला
ज्यात होतेच मी होतास तू नि प्रारब्ध ते 
नजरेतल्या आश्वासनाने तुझ्या सच्चिदानंदी विलीनले